Stąpor Zofia (1920–2014)

 

Zofia Stąpor

1920–2014

Urodziła się 2 stycznia 1920 r. w Krakowie. Była jedyną córką Emila Stąpora, notariusza, i Marii z Gawrońskich. Egzamin dojrzałości typu humanistycznego zdała 21 maja 1938 r. w prywatnym Gimnazjum SS. Urszulanek. Rozpoczętą w roku akademickim 1938/39 naukę na Wyższych Kursach Ogrodniczych przy Wydziale Rolniczym UJ przerwał wybuch II wojny światowej. W 1942 r. podjęła studia historyczne na Wydziale Humanistycznym tajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego, które ukończyła po wojnie. Magisterium uzyskała na podstawie pracy „Walery Wielogłowski w Krakowie w latach 1848–1865”, napisanej pod kierunkiem Henryka Mościckiego i złożonego 21 lutego 1951 r. egzaminu. W latach 1952–1953 pracowała w Pracowni Bibliografii IBL w Krakowie, następnie do końca lutego 1958 r. w Ossolineum. 1 marca 1958 r. podjęła pracę w Zakładzie Dokumentacji Instytutu Historii PAN w Krakowie, na stanowisku adiustatorki. W redakcji Polskiego Słownika Biograficznego zajmowała się korektą życiorysów z zakresu historii nowożytnej i najnowszej, koordynowała też całość czynności adiustacyjno-korektorskich w dziale wydawniczym Słownika. W 1974 r. zdała egzamin na dokumentalistę dyplomowanego, od 1 stycznia 1980 do końca 1983 r. pracowała na stanowisku starszego dokumentalisty dyplomowanego.

Była związana z duszpasterstwem akademickim w Krakowie, ze środowiskiem, któremu przewodził ks. Karol Wojtyła, a także ks. Jan Pietraszko. Wraz z Janiną Bieniarzówną, Danutą i Jerzym Ciesielskimi w 2. połowie lat 60. była współorganizatorką polskiej filii powstałego w 1943 r. we Włoszech ruchu Focolari, a następnie jego wierną uczestniczką i działaczką.

Zmarła 14 kwietnia 2014 r. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.