Dopierała Bogdan (1922–1991)

 

Bogdan Dopierała

1922–1991

Urodził się 2 lutego 1922 r. w Toruniu w rodzinie urzędniczej. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Rajczy koło Żywca uczęszczał do państwowego gimnazjum im. Bergera w Poznaniu, które ukończył w czerwcu 1939 r., uzyskując tzw. małą maturę. Pełne świadectwo maturalne uzyskał dopiero po II wojnie światowej w liceum ogólnokształcącym w Bielsku-Białej.

W lutym 1945 r. rozpoczął pracę jako nauczyciel. Brał czynny udział w działalności politycznej i społecznej, będąc m.in. prezesem powiatowego zarządu Związku Nauczycielska Polskiego w Gryficach (1946–1948) i członkiem prezydium okręgu ZNP w Szczecinie.

W styczniu 1949 r. został powołany do pracy w Wydziale Propagandy KW PZPR w Szczecinie, gdzie zajmował się szkoleniem partyjnym jako instruktor KW; następnie został asystentem i wykładowcą Wojewódzkiej Szkoły Partyjnej. W roku akademickim 1952/1953 był wykładowcą w Wyższej Szkole Inżynierskiej (obecnie Politechnika Szczecińska).

W latach 1953–1957 studiował historię na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu, pracując jednocześnie jako asystent w Katedrze Podstaw Marksizmu-Leninizmu. Od 1955 r. wykonywał pod kierunkiem prof. Gerarda Labudy prace zlecone dla Instytutu Historii PAN na temat dziejów Pomorza Zachodniego.

Studia uniwersyteckie ukończył w marcu 1957 r., a 1 kwietnia został zatrudniony jako starszy asystent w Zakładzie Historii Pomorza IH PAN. Od 1 marca 1962 r. po uzyskaniu stopnia doktora nauk humanistycznych na podstawie pracy Kryzys portu szczecińskiego w latach 1919–1934 pracował na stanowisku adiunkta. Habilitację otrzymał 20 listopada 1967 r. na podstawie pracy Gdańska polityka Józefa Becka. Profesorem nadzwyczajnym został mianowany 19 lutego 1981 r.

W roku akademickim 1968/1969 współorganizował Wydział Humanistyczny Wyższej Szkoły Nauczycielskiej w Szczecinie. Był jego pierwszym dziekanem (1968–1969). Należał do inicjatorów powołania do życia Uniwersytetu Szczecińskiego.

Od 1 marca 1969 r. pracował w Instytucie Historii PAN jako samodzielny pracownik naukowo-badawczy. 1 kwietnia 1970 r. objął stanowisko kierownika Pracowni Historii Szczecina (od 1976 r. Pracowni Historii Pomorza Zachodniego). Od 1 października 1985 do 30 września 1990 r. w Instytucie Historii PAN pracował na ½ etatu; w tym okresie był też kierownikiem Zakładu Badań Niemcoznawczych w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Szczecińskiego.

W swojej pracy naukowej Bogdan Dopierała zajmował się najnowszymi dziejami Polski i Pomorza Zachodniego, ze szczególnym uwzględnieniem okresu międzywojennego. Specjalizował się również w tematyce niemieckiej i wzajemnych relacjach pomiędzy Polską a Niemcami.

W 1960 r. otrzymał odznakę honorową „Gryfa Pomorskiego”, w 1972 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. W 1964 r. monografia Bogdana Dopierały Kryzys gospodarki morskiej Szczecina 1919–1939 otrzymała nagrodę tygodnika „Polityka”. W 1976 r. został wpisany do księgi Zasłużonych dla Województwa Szczecińskiego.

Zmarł 10 października 1991 r. w Szczecinie. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym.