Zakończyła się konferencja „Innowacje przeszłości. 70 lat historiografii polskiej”

Obchody siedemdziesięciolecia istnienia IH PAN zdecydowaliśmy się wykorzystać do dyskusji o dorobku powojennej polskiej historiografii. Spojrzenie na powojenne zwroty metodologiczne i szkoły badań nad przeszłością z perspektywy innowacyjności dało okazję do podsumowań, częściej jednak pojawiały się pytania i kontrowersje, dowodząc jak dynamiczną dyscypliną pozostaje historia.

W ciągu trzydniowych obrad z udziałem żywo reagujących słuchaczy zgromadzonych w Instytucie oraz w przestrzeni wirtualnej, historia historiografii ujawniła swój fascynujący, ludzki wymiar. W jaki sposób polska mediewistyka oddzieliła kulturę od społeczeństwa. Czy kierownictwo PZPR wyznaczało kierunki badań nad migracjami. Gdzie zniknęła polska szkoła badań nad Ameryką Łacińską. Co jest, a co powinno być przedmiotem zainteresowania antropologii historycznej. O co chodzi w badaniach postantropocentrycznych. Jaką przyszłość ma biografika. Dlaczego profesjonalni historycy tak nieśmiało podejmują wyzwanie „historii ludowej”. Na czym polega różnica pomiędzy przestrzenią a miejscem. Na ile dominującą rolę odgrywała w obyczajach innych warstw społecznych kultura szlachecka. Czego historycy mogą oczekiwać od sztucznej inteligencji. To tylko niektóre z kwestii, nad którymi toczyły się dyskusje.

9 sesji, ponad 20 wystąpień oraz panel dyskusyjny o historii społecznej przyciągnęły bardzo liczną publiczność, wśród której nie zabrakło dziekana Wydziału I PAN Andrzeja Buko, a także dyrektorów zaprzyjaźnionych instytutów Sztuki, Archeologii i Etnologii, Slawistyki i Badań Literackich. Grzegorz Marzec, dyrektor IBL, komentując panel na temat cyfrowej przyszłości geografii historycznej, wyraził przekonanie, że konferencja to najlepszy dowód, jak bardzo innowacyjne potrafią być instytuty Polskiej Akademii Nauk. W tej kwestii nie pojawiły się żadne głosy polemiczne.